Δευτέρα, 25 Απριλίου 2011

Μαθη...μαγικα: 14-15 Ο Γρίφος των δεκαπέντε!!!!!

Τη δεκαετία του 1870 εμφανίσθηκε ένα ξύλινο παζλ με την ονομασία 14-15.

Σκοπός του παιχνιδιού ήταν χρησιμοποιώντας την κενή θέση, να βρεθεί η κατάλληλη ακολουθία κινήσεων η οποία θα επανάφερει το 14 στην σωστή του θέση πριν το 15. Είχε δοθεί και χρηματικό έπαθλο για τη λύση του, κανείς όμως δεν κατάφερε να το κερδίσει. Διαβάστε το γιατί στον παρακάτω σύνδεσμο: 
Μαθη...μαγικα: 14-15 Ο Γρίφος των δεκαπέντε!!!!!

Σάββατο, 23 Απριλίου 2011

Η ιδιοφυία μέσα σε όλους μας

Αν ανήκετε σε όσους πιστεύουν ότι οι ιδιοφυίες γεννιούνται, δεν γίνονται, ξανασκεφτείτε το. Η σύγχρονη επιστήμη έχει καταλήξει στο αισιόδοξο συμπέρασμα, ότι είμαστε όλοι εν δυνάμει.. Αϊνστάιν. Ένας Αμερικανός γενετιστής, ο Ντέιβιντ Σενκ, εξηγεί γιατί στο βιβλίο του "Τhe Genius in all of us" ("Η ιδιοφυία μέσα σε όλους μας").


Ο δρ Σενκ πιστεύει, λοιπόν, ότι έχουμε υπερτιμήσει τη γενετική προδιάθεση για τα μεγάλα επιτεύγματα. "Κανένας άνθρωπος δεν είναι εκ γενετής "μέτριος", ούτε η μετριότητα αποτελεί αμετάκλητη καταδίκη" γράφει. Διότι, όπως άλλωστε προκύπτει από τη σύγκριση με τις μελέτες του Καναδού καθηγητή Κοινωνικής Ψυχολογίας Μάλκολμ Γκλάντγουελ, το DNA δεν είναι ένα στατικό αποτύπωμα, αλλά επηρεάζεται σημαντικά και από εξωγενείς παράγοντες.
"Δεν υπάρχουν γενετικοί παράγοντες που μπορούν να μελετηθούν ανεξάρτητα από το περιβάλλον" συμφωνεί και ο Μάικλ Μίνεϊ, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Μακ Γκιλ στον Καναδά. Οι ειδικοί έχουν καταλήξει ότι υπάρχει μια αιτιώδης σχέση ανάμεσα στο κληρονομικό και στο επίκτητο, τα οποία βρίσκονται σε μια συνεχή αλληλουχία και αλληλεπίδραση, ανάλογα με το περιβάλλον που μεγαλώνει και ζει ο καθένας μας. Οι εμπειρίες αφήνουν το αποτύπωμά τους στο γονιδίωμα κάθε ανθρώπου και μεταφέρονται στα παιδιά του, αλλά αυτό δεν έχει να κάνει με το δείκτη νοημοσύνης μας. Ο Ντέιβιντ Σενκ ισχυρίζεται ότι, ελέγχοντας τις επιδράσεις του περιβάλλοντος, μπορούμε να ξεπεράσουμε τα όρια που πιστεύουμε ότι μας έχει θέσει η φύση. Ας φέρουμε, για παράδειγμα, το μουσικό ταλέντο. "Πολλοί πιστεύουν ότι δεν είναι προικισμένοι με μουσικό αυτί, αλλά στην πραγματικότητα δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην έχει κλίση στην μουσική" γράφει.


Συμπέρασμα; Οι ειδικές δεξιότητες είναι κατά μεγάλο μέρος επίκτητες. Παράδειγμα, οι Κενυάτες δρομείς, που θεωρούνται ασυναγώνιστοι στον μαραθώνιο. Τους έχει προικίσει η φύση με κάποια ειδικά γονίδια; "Κάθε άλλο, η ανάγκη τους έκανε να τρέχουν τόσο καλά. Στην Κένυα πολλά παιδιά, ακόμα και από την ηλικία των επτά ετών, είναι αναγκασμένα να τρέχουν 8 με 10 χιλιόμετρα κάθε μέρα για να πάνε στο σχολείο" γράφει ο Δρ Σενκ.   

Σάββατο, 16 Απριλίου 2011

Η απολογία ενός βιβλίου εκλαϊκευμένης επιστήμης

 Οι εκλαϊκεύσεις εμφανίσθηκαν γιατί τις ζήτησαν εκατομμύρια φωνές. Η ανθρώπινη γνώση έγινε δυσπρόσιτα πλατειά. Κάθε επιστήμη γέννησε δεκάδες νέες επιστήμες, κάθε μιά τους πιο λεπτομερειακή από την άλλη. Το τηλεσκόπιο ανακάλυψε αστέρια και συστήματα, που το ανθρώπινο μυαλό δεν μπορεί ούτε να μετρήσει, ούτε να ονομάσει. Η Γεωλογία άρχισε να μιλά με εκατομμύρια χρόνια, ενώ πρώτα οι άνθρωποι δεν μιλούσαν παρά με χιλιάδες χρόνια. Η Φυσική βρήκε ένα σύμπαν μέσα στο άτομο και η Βιολογία ένα μικρόκοσμο μέσα στο κύταρο. Η Φυσιολογία ανακάλυψε ένα ανεξάντλητο μυστήριο μέσα σε κάθε όργανο και η Ψυχολογία μέσα σε κάθε όνειρο. Η Ανθρωπολογία αναστήλωσε την ανυποψίαστη προϊστορία του ανθρώπου. Η Αρχαιολογία ξέσκαψε τις θαμμένες πολιτείες και τα ξεχασμένα κράτη. Η Ιστορία απόδειξε κάθε ιστορία ξεχασμένη. Οι εφευρέσεις έκαναν περίπλοκη τη ζωή και τον πόλεμο και οι κοινωνικές ιδεολογίες έχουν ανατρέψει τις κυβερνήσεις και πυρπόλησαν τον κόσμο. Αυτή η ίδια η Φιλοσοφία, που κάποτε καλούσε όλες τις επιστήμες να τη βοηθήσουν στη σύνθεση μιας ενιαίας εικόνας του κόσμου και σε μια ελκυστική απεικόνηση του καλού, βρήκε ότι η αποστολή της για τον συντονισμό των γνώσεων ήταν πάρα πολύ μεγάλη για το θάρρος της. Έτσι έφυγε μακριά από όλα αυτά τα μέτωπα της αλήθειας, έκρυψε τον εαυτό της σε απόμερους και στενούς δρόμους και ασφαλίσθηκε εκεί, φοβισμένη από τις εκβάσεις και τις ευθύνες της ζωής. Η ανθρώπινη γνώση έγινε πολύ μεγάλη για το ανθρώπινο μυαλό.

Ότι απόμεινε ήταν ο ειδικός της επιστήμης, που γνώριζε "πάρα πολλά για κάτι πολύ περιορισμένο" και ο φιλοσοφικός στοχαστής που γνώριζε "πάρα πολύ λίγα για τα πολλά πράγματα". Ο ειδικός φόρεσε παρωπίδες, για να αποκλείσει από την όρασή του όλο τον κόσμο, εκτός από ένα ελάχιστο σημείο που μέσα του έχωσε τη μύτη του. Η προοπτική χάθηκε. Τα γεγονότα έχουν αντικαταστήσει τη νόηση και η γνώση, σπασμένη σε χίλια ξεχωριστά κομματάκια, δεν μπορούσε πια να γεννήσει τη σοφία. Κάθε επιστήμη και κάθε κλάδος της φιλοσοφίας έχει αναπτύξει για αποκλειστική της χρήση μια ακατανόητη τεχνική ορολογία. Και καθώς οι ειδικοί αυτοί άνθρωποι μάθαιναν όλο και περισσότερα πράγματα για τον κόσμο, έβρισκαν τον εαυτό τους όλο και λιγότερο ικανό να μεταβιβάσει στους μορφωμένους ανθρώπους τι ήταν αυτό που είχαν γνωρίσει. Το χάσμα ανάμεσα στη ζωή και τη γνώση όλο και μεγάλωνε. Μέσα σε μια χωρίς προηγούμενο ανάπτυξη της γνώσης άνθιζε η λαϊκή αμάθεια και εξέλεγε τους εκπροσώπους της για να κυβερνήσουν. Μέσα σε μια εποχή που γνωρίζει την χωρίς προηγούμενο ανάπτυξη και επιβολή των επιστημών, νέες θρησκείες γεννιούνται κάθε μέρα και αρχαίες προλήψεις ξαναποκτούσαν το έδαφος που είχαν χάσει. Ο άνθρωπος βρέθηκε αναγκασμένος να διαλέξει ανάμεσα στο επιστημονικό ιερατείο, που μιλούσε μια ακατανόητη και απαισιόδοξη γλώσσα και το θεολογικό ιερατείο, που μουρμούριζε απίστευτες ελπίδες.

Μέσα σε αυτή την κατάσταση το καθήκον του δασκάλου είναι καθαρό. Πρέπει να μεσολαβήσει ανάμεσα στον ειδικό και στο λαό. Όπως οι ειδικοί γνώρισαν τη φύση, πρέπει και αυτός να μάθει τη γλώσσα των ειδικών, για να μπορέσει να γκρεμίσει τους φραγμούς που χώριζαν τη γνώση από την ανάγκη του κόσμου να την αφομοιώσει.Πρέπει να βρεί παλιούς ή νέους τρόπους που να μπορούν όλοι να καταλάβουν και να εκφράζουν με αυτούς τις νέες αλήθειες.

Η εκλαϊκεύσεις δεν είναι κάτι καινούριο. Οι πρώτες προσπάθειες για την εκλαϊκευση της γνώσης είναι οι Διάλογοι του Πλάτωνα. Είναι γνωστό ότι ο Πλάτωνας έγραψε δύο σειρές έργων- τη μία σε τεχνικούς όρους για τους μαθητές της Ακαδημίας του και την άλλη που αποτελεί τη σειρά των λαϊκών διαλόγων που σκοπό είχαν να ελκύσουν τον απλό εγγράμματο Αθηναίο στη γλυκειά απόλαυση της φιλοσοφίας. Ο Πλάτωνας δε νόμιζε ότι προσβάλλει και μειώνει τη φιλοσοφία μεταμορφώνοντάς την  σε μια φιλολογία δραματικά πραγματωμένη και ωραιοποιημένη από το ύφος. Ούτε ακόμα πως μειωνόταν η αξία της αν εκφραζόταν σε μια νοητή γλώσσα και καταπιανόταν με τα ζωντανά προβλήματα της ηθικής και του κράτους. Η ειρωνία όμως της ιστορίας έκανε να χαθούν τα τεχνικά του αυτά έργα και να διασωθούν μόνο τα εκλαϊκευτικά , που του έδωσαν όλη τη φήμη που απόκτησε. Για  την σύγχρονη εποχή πάντως, η σταδιοδρομία των εκλαϊκεύσεων αρχίζει με τον H.G.Wells. Οι ιστορικοί δεν ήξεραν τι να κάνουν με την Παγκόσμια Ιστορία του. Είχε μια εκπληκτικά μεγάλη επίδραση πάνω στο μυαλό των ανθρώπων. Το δημοσιογραφικό δαιμόνιο του Wells σύνδεσε το βιβλίο  του με το κίνημα για τη διεθνή ειρήνη και το πρόσφερε σαν μια σημαντική συμβολή στην πάλη μεταξύ μόρφωσης και καταστροφής. Κανένας δεν ήθελε την καταστροφή και έτσι όλοι αγόρασαν το βιβλίο του. Η Ιστορία του έγινε κτήμα του λαού. 

"Όλοι μας είμαστε ελλιπείς δάσκαλοι, αλλά θα πρέπει να συγχωρηθούμε, αν έχουμε προάγει έστω και λίγο την εκλαϊκευση της επιστήμης μας και προσπαθήσαμε να κάνουμε ότι καλύτερο. Απαγγείλαμε τον πρόλογο και αποσυρόμαστε. 'Επειτα από εμάς θα ανέβουν πάνω στην σκηνή οι ικανότεροι. "

Will Durant

Από τον πρόλογο του βιβλίου του "Οι μεγάλοι φιλόσοφοι" , όταν κριτικοί και επιστήμονες παραπονέθηκαν για το βιαστικό γράψιμο τέτοιων εκλαϊκευμένων βιβλίων. Ο ίδιος παραδέχτηκε τις ελλείψεις του βιβλίου, αλλά και την ολοκληρωτική παράλειψη της σχολαστικής φιλοσοφίας και υποστήριξε ότι δεν εξαπάτησε τους αναγνώστες του ότι μπορούν να γίνουν φιλόσοφοι μέσα σε μια νύχτα. 

Μετά την έκδοση του βιβλίου αυτού αυξήθηκαν κατά 200% οι αγορές βιβλίων κλασσικών φιλοσόφων.

               

Κυριακή, 10 Απριλίου 2011

8 μεγάλοι νεοέλληνες μαθηματικοί

Παναγιώτης Ζερβός (1878-1952)


Γεννήθηκε στην Κεφαλονιά το 1878. Ξεκίνησε τις σπουδές του στο μαθηματικό τμήμα του Πανεπιστημίου Αθηνών και από το 1901 εργάστηκε ως δάσκαλος στο Ληξούρι, στον Πειραιά και στην Αθήνα μέχρι το 1903, οπότε έφυγε στο Παρίσι για να συνεχίσει τις σπουδές του. Το διάστημα 1903 - 1905 παρακολούθησε μαθήματα διάσημων Mαθηματικών στη Σορβόννη και το College de France και παράλληλα έπαιρνε μέρος στις συνεδρίες της Μαθηματικής Εταιρείας της Γαλλίας, οπού παρουσίασε και δικές του εργασίες. Επιστρέφοντας στην Αθήνα έγινε υφηγητής των Μαθηματικών (1906) και δίδαξε θέματα σχετικά με τις διαφορικές εξισώσεις, την ανώτερη Άλγεβρα, την Τριγωνομετρία και τον απειροστικό λογισμό, διδάσκοντας συγχρόνως και στην Μέση Εκπαίδευση μέχρι το 1917 οπότε και εκλέχτηκε τακτικός καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, όπου παρέμεινε μέχρι το 1949. Κατά τη δεκαετία του 1930 ασχολήθηκε με τη διοργάνωση διαβαλκανικών μαθηματικών συνεδρίων, και ήταν πρόεδρος του πρώτου συνεδρίου που έγινε στην Αθήνα το 1933, ενώ στη διάρκεια της σταδιοδρομίας του αντιπροσώπευσε την Ελλάδα σε πολλά αντίστοιχα διεθνή συνέδρια. Ασχολήθηκε με διάφορους κλάδους της Μαθηματικής Ανάλυσης και ιδιαίτερα με το πρόβλημα του Monge, για το οποίο σύνταξε και ειδική μονογραφία, κατόπιν πρότασης της Γαλλικής Ακαδημίας Επιστημών (1932). Παράλληλα, ο Π. Ζερβός ασχολήθηκε με ζητήματα της Φιλοσοφίας των Επιστημών, και με τις σχέσεις Μαθηματικών και Φιλοσοφίας (ιδιαίτερα μάλιστα με τη σχέση του έργου του Πλάτωνα με τα Μαθηματικά), ενώ υπήρξε ο ιδρυτής και πρόεδρος της Ελληνικής Φιλοσοφικής Εταιρίας. Το 1936 εκλέχτηκε πρόσεδρο μέλος της Ακαδημίας Αθηνών και το 1946 τακτικό μέλος στην έδρα των Μαθηματικών Επιστημών. Πέθανε το 1952.


Διαβάστε περισσότερα για το έργο του: Παναγιώτης Ζερβός (pdf)



Κωνσταντίνος Καραθεοδωρή (1873-1950)


Γεννήθηκε στο Βερολίνο στις 13 Σεπτεμβρίου 1873, όπου ο πατέρας του ήταν διπλωμάτης, πρεσβευτής της τότε Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Μεγάλωσε σε ένα ευρωπαϊκό, επιστημονικό και αριστοκρατικό περιβάλλον, με ζωντανά τα στοιχεία της ελληνορθόδοξης οικογενειακής καταγωγής. Μιλούσε πολύ καλά ελληνικά, γαλλικά, γερμανικά και τούρκικα. Φοίτησε στη Σχολή της Ριβιέρας και του Σαν Ρέμο. Στο γυμνάσιο των Βρυξελλών, από όπου αποφοίτησε κατάλαβε για πρώτη φορά, στο μάθημα της γεωμετρίας, ότι η σχέση του με τα μαθηματικά θα ήταν δια βίου.
Ένας διαγωνισμός μαθηματικών, στον οποίο καλείται η τάξη του να διαγωνιστεί επί δύο κατά σειρά χρόνια, αποδεικνύει τις μαθηματικές του ικανότητες. Αναδεικνύεται πρώτος και τις δύο χρονιές. Όνειρο του, η ενασχόληση με τα μαθηματικά. Ο πατέρας του θεωρεί τη μαθηματική επιστήμη «επάγγελμα χωρίς μέλλον». Δεν τον αφήνει να σπουδάσει το αγαπημένο του θέμα και ο Κωνσταντίνος, ακολουθώντας την πατρική προτροπή, σπουδάζει στη Στρατιωτική Σχολή του Βελγίου, από την οποία αποφοιτά ως αξιωματικός του Μηχανικού.  Συνεχίζει όμως να συμμετέχει σε διαγωνισμούς μαθηματικών, στους οποίους και διαπρέπει. Το 1898 έρχεται στην Αίγυπτο, όπου παρέμεινε για δυο χρόνια και εργάστηκε ως μηχανικός. Τον Ιούνιο του 1900, εγκαταλείπει την Αίγυπτο, τα φράγματα και το επάγγελμα του μηχανικού, για τη μεγάλη του αγάπη: τα μαθηματικά.
Κάθεται ξανά στα θρανία της μαθηματικής σχολής των Πανεπιστημίων του Βερολίνου και του Γκέτιγκεν, όπου αναδεικνύεται διδάκτορας το 1908. Η διδακτορική του διατριβή «Περί των ασυνεχών λύσεων στο λογισμό των μεταβολών» είναι η πρώτη μελέτη η οποία ασχολείται συστηματικά με τη θεωρία των σποραδικών λύσεων, καθώς μέχρι τη στιγμή εκείνη υπήρχαν μόνο περιορισμένα συμπεράσματα. Η μετέπειτα έρευνα του στον κλάδο αυτό αποφέρει σημαντικά αποτελέσματα σε σειρά άλλων τομέων.
Η ακαδημαϊκή του καριέρα περιλαμβάνει έδρες διδασκαλίας μαθηματικών στα γερμανικά πανεπιστήμια της Βόννης, του Ανοβέρου, του Γκέτιγκεν, του Βερολίνου και του Μονάχου. Αναδεικνύεται έτσι σε κορυφαίο μαθηματικό παγκόσμιου επιπέδου. Το 1920, αναλαμβάνει κατ΄ εντολή του Ελευθέριου Βενιζέλου να οργανώσει το υπό ίδρυση Πανεπιστήμιο της Ιωνίας στη Σμύρνη, των Αθηνών και της Θεσσαλονίκης. Κατορθώνει να διασώσει τη βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου της Σμύρνης και μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή το 1922, μεταφέροντας τους τόμους της στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Το διάστημα 1922-1924 είναι καθηγητής μαθηματικών και μηχανικής στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο. Το 1924, εγκαθίσταται οριστικά στο Μόναχο. Επιστρέφει στην Ελλάδα το 1930, προκειμένου να συμβάλει στην αναδιοργάνωση των Πανεπιστημίων Αθηνών και Θεσσαλονίκης.

Πολύπλευρος και παραγωγικός μαθηματικός πια, ο Κ. Καραθεοδωρή βάζει τη σφραγίδα της επιτυχίας στις μαθηματικές εργασίες με τις οποίες ασχολείται. Το πεδίο της έρευνας του, ευρύ. Λογισμός των μεταβολών, μερικές διαφορικές εξισώσεις, πραγματικές συναρτήσεις, μιγαδικές συναρτήσεις, γεωμετρική οπτική, θερμοδυναμική, γεωμετρία, θεωρία των συνόλων, αστρονομία, ειδική θεωρία της σχετικότητας του Α. Αϊνστάιν. Πρέπει να σημειωθεί η στενή επιστημονική συνεργασία και αλληλοεκτίμηση μεταξύ του Κωνσταντίνου Καραθεοδωρή και του Αϊνστάιν. Ο Αϊνστάιν τον θεωρεί δάσκαλο του.

«Κύριοι, ζητήσατε να σας απαντήσω σε χίλια δυο πράγματα, κανείς σας όμως δεν θέλησε να μάθει ποιος ήταν ο δάσκαλός μου, ποιος μου έδειξε και μου άνοιξε τον δρόμο προς την ανώτερη μαθηματική επιστήμη, σκέψη και έρευνα. Και για να μην σας κουράσω, σας το λέω έτσι απλά, χωρίς λεπτομέρειες, ότι μεγάλος μου δάσκαλος υπήρξε ο αξεπέραστος Έλληνας Κωνσταντίνος Καραθεοδωρή, στον οποίο, εγώ προσωπικά, αλλά και η μαθηματική επιστήμη, η φυσική, η σοφία του αιώνα μας, χρωστάμε τα πάντα»
΄Aλμπερτ Αϊνστάιν στην τελευταία συνέντευξη τύπου που παραχώρησε το 1955.

Διαβάστε περισσότερα για το έργο του: Κωνσταντίνος Καραθεοδωρή



Κυπάρισσος Στέφανος (1857 – 1917)

 
Ο Κυπάρισσος Στέφανος γεννήθηκε στις 11 Μαΐου 1857 στο νησί Κέα των Κυκλάδων. Φοίτησε και τελείωσε τις γυμνασιακές του σπουδές στο Γυμνάσιο της Σύρου με την άμεση παρακολούθηση του πατέρα του, o οποίος ήταν δάσκαλος. Μετά το τέλος των γυμνασιακών του σπουδών γράφτηκε στο Μαθηματικό Τμήμα της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών και το 1878 αναγορεύτηκε διδάκτωρ της Φιλοσοφίας των Μαθηματικών του Πανεπιστημίου Αθηνών. Στη συνέχεια για να τελειοποιήσει τις μαθηματικές του σπουδές, μετέβη στη Γαλλία, όπου γράφτηκε στο Πανεπιστήμιο και έγινε μαθητής των τότε μεγάλων Γάλλων μαθηματικών Darboux, Jordan και Hermite. Μετά την αναγόρευση του ως διδάκτορας του Πανεπιστημίου στο Παρίσι το 1884 επέστρεψε στην Ελλάδα και στις 21 Νοεμβρίου 1894 γίνεται επίτιμος καθηγητής της Ανώτερης Άλγεβρας και της Αναλυτικής Γεωμετρίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.  Το επόμενο έτος γίνεται και καθηγητής  Μαθηματικών στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο.
  
Διαβάστε περισσότερα για το έργο του: Κυπάρισσος Στέφανος (pdf)


Nικόλαος Νικολαίδης(..-1889)

Γεννήθηκε στην Τρίπολη. Ο πατέρας του ήταν από τη Φιλιππούπολη,  είχε πάει στην Ελβετία και είχε γυρίσει στην Ελλάδα με την έναρξη της επανάστασης του 1821. Σε νεαρή ηλικία κατατάχτηκε στην Στρατιωτική Σχολή των Ευελπίδων και, αφού αποφοίτησε με άριστα πήγε με υποτροφία στο Παρίσι για να συμπληρώσει τις σπουδές του. Φοίτησε στην Πολυτεχνική Σχολή και στην σχολή των Γεφυροδοποιών και με την διατριβή του απέσπασε την προσοχή και τον έπαινο των καθηγητών του. Εξέδωσε επίσης μόνος του το περιοδικό σύγγραμμα «Analectes du memoires et notes sur diverses parties des mathematiques», του οποίου τουλάχιστον είκοσι τεύχη τυπώθηκαν με δημόσια δαπάνη στο Εθνικό Τυπογραφείο. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα έλαβε τον βαθμό αξιωματικού του μηχανικού, και διορίστηκε καθηγητής στη Σχολή των Ευελπίδων. Με την έκρηξη της Κρητικής επανάστασης το 1866 ήταν ο πρώτος που παρουσιάστηκε στον πόλεμο. Πήρε μέρος σε πολλές μάχες και επανήλθε στην Αθήνα. Παραιτήθηκε από το βαθμό του και πήγε εθελοντής στη Γαλλία, όπου του ανατέθηκε η διοίκηση του 174ου Τάγματος των Εθνοφυλάκων της Βελβίλλης. Μετά την λήξη του Γαλλογερμανικού Πολέμου επέστρεψε στην Ελλάδα και συνέχισε τις επιστημονικές του μελέτες. Διορίστηκε τακτικός καθηγητής των μαθηματικών στο Πανεπιστήμιο στις 29 Ιουνίου 1871, απαλλάχτηκε όμως το 1881 λόγω ασθενείας, και πήρε σύνταξη. Απεβίωσε στις 29 Ιουνίου 1889 στο Πολιτικό Νοσοκομείο της Αθήνας, όπου νοσηλεύονταν εξαιτίας τραύματος που προήλθε από τυχαία πτώση του στον σιδηρόδρομο.


Κώνσταντινος Παπαϊωάννου (1899-..)

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1899. Σχολείο πήγε στο Πρακτικό Λύκειο και στην συνέχεια σπούδασε στο Πολυτεχνείο Αθηνών. Αποφοίτησε το 1919 με δίπλωμα της Ανώτατης Σχολής των μηχανολόγων - ηλεκτρολόγων. Συνέχισε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο και πήρε δίπλωμα Μαθηματικών και αναγορεύτηκε διδάκτωρ των Ανώτερων Μαθηματικών. Διορίστηκε καθηγητής του Πανεπιστημίου και έγινε μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.


Χρήστος Παπακυριακόπουλος (1914 – 1976)


Γεννήθηκε στο Χαλάνδρι το 1914 και είχε καταγωγή από την Τρίπολη. Αποφοίτησε από το Βαρβάκειο και το 1933 γράφτηκε στη Σχολή Πολιτικών Μηχανικών του ΕΜΠ. Εκεί συνάντησε τον καθηγητή μαθηματικών Νικόλαο Κρητικό, ο οποίος αναγνώρισε το μαθηματικό του ταλέντο και τον έπεισε να μετεγγραφεί στη Μαθηματική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Τα ενδιαφέροντα του εντοπίζονταν στην τοπολογία, ένα κλάδο των μαθηματικών που εκείνα τα χρόνια βρισκόταν σε εμβρυακό στάδιο. Μετά την αποφοίτησή του το 1938 εργάσθηκε ως βοηθός του καθηγητή Κρητικού στο ΕΜΠ. Γρήγορα κλήθηκε να υπηρετήσει τη στρατιωτική του θητεία και όταν κηρύχθηκε ο πόλεμος του '40 βρέθηκε στο αλβανικό μέτωπο. Την ίδια εποχή πήρε το διδακτορικό του δίπλωμα από το Πανεπιστήμιο Αθηνών. Μετά τα «Δεκεμβριανά» (1944), πήρε τα βουνά με τους αντάρτες και βρέθηκε να διδάσκει Αριθμητική σε μικρούς μαθητές στην Καρδίτσα. Μάταια ο νονός του, που ήταν Υπουργός Εσωτερικών, τον έψαχνε για να τον διορίσει Δήμαρχο Χαλανδρίου. Το 1945 επανήλθε στο Πολυτεχνείο, αλλά το κλίμα ήταν βαρύ γι' αυτόν, λόγω των αριστερών του φρονημάτων. Απολύθηκε μαζί με τον μέντορά του καθηγητή Κρητικό το 1946. Ασχολήθηκε μόνος του και σε πλήρη επιστημονική απομόνωση με την επιστήμη του και το 1948 προσκλήθηκε στο Πανεπιστήμιο του Πρίνστον, όταν εντυπωσίασε τον Αμερικανό μαθηματικό Ραλφ Φοξ με την προσπάθεια λύσης ενός μαθηματικού προβλήματος. Ο νεαρός μαθηματικός αποδέχτηκε την πρόσκληση και δεν ξαναγύρισε ποτέ στην Ελλάδα, εκτός από λίγες μέρες για την κηδεία του πατέρα του το 1952. Η μεγάλη συνεισφορά του «Πάπα», όπως τον αποκαλούσαν οι Αμερικανοί, ήταν τα τρία σπουδαία θεωρήματα που άνοιξαν τον δρόμο για την κατανόηση του χώρου που ζούμε: «Λήμμα του Ντεν», «Θεώρημα του Βρόχου» και «Θεώρημα της Σφαίρας».Με τη δημοσίευσή τους στα τέλη της δεκαετίας του '50, λύθηκαν οριστικά τα προβλήματα που κυριαρχούσαν στην τοπολογία για σχεδόν πενήντα χρόνια. Το 1964 ήλθε η αναγνώριση, καθώς τιμήθηκε με το βραβείο Βέμπλεν, που θεωρείται η ανώτατη τιμητική διάκριση στο χώρο της Γεωμετρίας. Του προσφέρθηκε επανειλημμένως καθηγητική έδρα, την οποία δεν αποδεχόταν για να μένει απερίσπαστος στο ερευνητικό έργο, που έβαζε πάνω απ' όλους και όλα. Από τις αρχές της δεκαετίας του '60 ασχολήθηκε ιδιαίτερα με την υπόθεση του Πουανκαρέ, ένα άλυτο πρόβλημα μέχρι τότε, πρόκληση για κάθε μεγάλο μαθηματικό μυαλό. Έθεσε τις βάσεις για τη λύση του, την οποία βρήκε ο Ρώσος Γκριγκόρι Πέρελμαν το 2002. Έφυγε από τη ζωή στις 29 Ιουνίου 1976, χτυπημένος από καρκίνο του στομάχου.

Διαβάστε το άρθρο: Ο "Πάπα" και η υπόθεση του Πουάνκαρε   του συγγραφέα και μαθηματικού Απόστολου Δοξιάδη.


Γεώργιος Ρεμούνδος (1878 - 1928)


Γεννήθηκε στην Αθήνα και παρακολούθησε μαθήματα στη Βαρβάκειο σχολή, από όπου και αποφοίτησε. Σπούδασε μαθηματικά στο πανεπιστήμιο Αθηνών και συνέχισε τις σπουδές του στο Παρίσι με υποτροφία του ελληνικού κράτους. Φοίτησε στην Ecole Normal Superieure καθώς και στην Faculte des sciences. Αναγορεύθηκε διδάκτορας και συμμετείχε ενεργά στις δραστηριότητες της Γαλλικής Ακαδημίας Επιστημών. Επέστρεψε στην Ελλάδα, διορίστηκε στη Βαρβάκειο και το 1904 αναγορεύτηκε υφηγητής της ανώτερης μαθηματικής ανάλυσης και το 1912 τακτικός καθηγητής της ίδιας έδρας στο πανεπιστήμιο Αθηνών. Αργότερα έγινε καθηγητής του Ε.Μ.Π. και της ανώτατης σχολής οικονομικών και εμπορικών επιστημών. Το 1926 διορίστηκε, με την συντακτική πράξη ίδρυσης της Ακαδημίας Αθηνών, μέλος αυτής. Διετέλεσε επίσης πρόεδρος της Εθνικής Επιτροπείας Πνευματικής Συνεργασίας για την Κοινωνία των Εθνών καθώς και κοσμήτορας της Σχολής Θετικών Επιστημών του πανεπιστημίου Αθηνών (1916-1917,1922-1923) Δημοσίευσε πάνω από 100 επιστημονικές εργασίες, διατύπωσε πρώτος το θεώρημα περί της πυκνότητας των μηδενιζουσών τιμών, ενώ πολλές από τις εργασίες του τιμήθηκαν διεθνώς. Πέθανε το 1928  και ενώ επέστρεφε στην Ελλάδα από την Γαλλία που βρισκόταν για την συνεδρίαση της Κοινωνίας των Εθνών.


Νικόλαος Χατζιδάκης (1872-1942)


Γεννήθηκε το 1872 στο Βερολίνο. Η καταγωγή του ήταν από την Κρήτη. Γυμνάσιο πήγε στην Αθήνα και σπούδασε στο Εθνικό Πανεπιστήμιο, όπου αναγορεύτηκε διδάκτωρ των Μαθηματικών. Συνέχισε τις σπουδές στο Παρίσι, Γκέτιγκεν, και Βερολίνο. Επέστρεψε και διορίστηκε καθηγητής της Θεωρητικής Μηχανικής και Αστρονομίας στην Σχολή των Ευελπίδων και αργότερα τακτικός καθηγητής των Ανωτέρων Μαθηματικών στο Πανεπιστήμιο. Δίδαξε επίσης στην Σχολή των Δοκίμων. Είναι ο εισηγητής στην Ελλάδα της Απειροστικής Γεωμετρίας και ιδρυτικό μέλος της Ελληνικής Μαθηματικής Εταιρείας. Ο Νικόλαος Χατζιδάκις υπήρξε θερμός πατριώτης. Το 1897, διέκοψε τις σπουδές του στο Παρίσι για να πάρει μέρος στον απελευθερωτικό αγώνα που είχε ξεκινήσει στη γενέτειρά του, την Κρήτη. Κατά τη διάρκεια της κατοχής, παρότι γνώριζε τη γερμανική και ιταλική γλώσσα δεν καταδέχτηκε να συνάψει γνωριμίες με τους κατακτητές και πέθανε από την πείνα στις 25/1/1942.

Διαβάστε περισσότερα για το έργο του: Νικόλαος Χατζιδάκης (pdf)

(Σημείωση: Τα ονόματα είναι με αλφαβητική σειρά.)

Πηγές: Ακαδημία Αθηνών, wikipedia.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...