Τετάρτη, 29 Ιουνίου 2011

Νέο "π" προτείνουν "αντάρτες" μαθηματικοί


Λονδίνο
Ένας διεθνής συνασπισμός μαθηματικών και άλλων ειδικών υποστηρίζει ότιι η επιστημονική κοινότητα οφείλει να αποδεχθεί την αλλαγή της πιο γνωστής μαθηματικής σταθεράς, του περίφημου «π» -πρόκειται για το γνωστό 3,14 της περιφέρειας του κύκλου. Προτείνουν την θέση του «π» να πάρει η διπλάσια τιμή του, δηλαδή το 6,28, την οποία απεικονίζουν με το επίσης ελληνικό γράμμα «Τ». Ανακήρυξαν μάλιστα την 28η  Ιουνίου ως ημέρα «Τ».

Αντικατάσταση του "π" ζητούν ορισμένοι μαθηματικοί
Το «π»
Η μαθηματική σταθερά π είναι ένας πραγματικός αριθμός που μπορεί να οριστεί ως ο λόγος του μήκους της περιφέρειας ενός κύκλου προς τη διάμετρό του στην Ευκλείδεια γεωμετρία, και ο οποίος χρησιμοποιείται πολύ συχνά στα μαθηματικά, στη φυσική και στη μηχανολογία.
 Ο συμβολισμός προέρχεται από το αρχικό γράμμα «π» (πι) της λέξης «περιφέρεια», και έχει καθιερωθεί διεθνώς, ενώ στο λατινικό αλφάβητο συμβολίζεται ως Pi. Οι δεκαδικοί αριθμοί του αριθμού «π» είναι άπειροι και για αυτό καθιερώθηκε να χρησιμοποιούνται μόνο οι δύο που ακολουθούν το 3 δηλαδή, το 3,14.
Μάλιστα εδώ και χρόνια χιλιάδες άνθρωποι σε όλο τον κόσμο προσπαθούν να ανακαλύψουν όσο το δυνατόν περισσότερους δεκαδικούς αριθμούς του «π». Το ρεκόρ κατέχει αυτή την στιγμή ένας γάλλος προγραμματιστής που κατέφερε με την βοήθεια υπολογιστή να βρει 2,7 τρισεκατομμύρια δεκαδικούς αριθμούς του «π».

Το «Τ»
Τα τελευταία χρόνια έπεσε στο τραπέζι η άποψη ότι για πρακτικούς λόγους στις μαθηματικές πράξεις πρέπει να αντικατασταθεί η σταθερά από τη διπλάσια τιμή της. Δηλαδή την θέση του 3,14 να πάρει το 6,28.
 Πολλοί μαθηματικοί και επιστήμονες από όλο τον κόσμο συνασπίστηκαν στην προώθηση αυτής της ιδέας και μάλιστα σε πολλές χώρες έχουν δημιουργηθεί «ομάδες Τ» στις οποίες μετέχουν όσοι πιστεύουν ότι πρέπει να υπάρξει αντικατάσταση του 3,14 από το 6,28. Οι θιασώτες του «Τ» υποστηρίζουν ότι αυτό και όχι το «π» είναι η φυσική σταθερά του κύκλου και ζητούν να επικρατήσει στα βιβλία και οπουδήποτε αλλού χρησιμοποιείται η συγκεκριμένη μαθηματική σταθερά.

Πηγή: bbc.co.uk , Βήμα Science

Σάββατο, 25 Ιουνίου 2011

Μαθηματικό παράδοξο

Παράδοξο ή κάπου έχει γίνει λάθος;
Σίγουρα το δεύτερο, αφού οι αριθμοί έχουν τους νόμους τους που δεν παραβιάζονται.

Βρείτε τη λύση.... (θα δημοσιευθεί σε επόμενη ανάρτηση).

Πέμπτη, 23 Ιουνίου 2011

Ξεθωριασμένο καρό φουστάνι αιτία για τη δημιουργία διάσημου πανεπιστημίου!

Μία γυναίκα που φορούσε ένα ξεθωριασμένο καρό φουστάνι με το σύζυγό της, ντυμένο με ένα φτωχικό κοστούμι, κατέβηκαν από το τρένο στη Βοστώνη και κατευθύνθηκαν προς το γραφείο του προέδρου του Πανεπιστημίου Harvard. Δεν είχαν ραντεβού.
Η γραμματέας μπορούσε να καταλάβει από την πρώτη στιγμή ότι τέτοιοι επαρχιώτες δεν είχαν καμία δουλειά στο Harvard.  

"Θα θέλαμε να δούμε τον πρόεδρο" είπε ο άντρας με χαμηλή φωνή. 
"Θα είναι απασχολημένος όλη μέρα" απάντησε η γραμματέας κοφτά. 
"Θα περιμένουμε" απήντησε η γυναίκα. 

Για ώρες η γραμματέας τους αγνοούσε, ελπίζοντας ότι κάποια στιγμή θα απογοητευτούν και θα φύγουν. Καθώς όμως είδε ότι δεν έφευγαν, η γραμματέας αποφάσισε να ενοχλήσει τον πρόεδρο, παρόλο που δεν το ήθελε με τίποτα. 
 "Ίσως αν τους δείτε για ένα λεπτό, να φύγουν" του είπε! Εκείνος αναστέναξε με αγανάκτηση και έγνεψε θετικά. Κάποιος τόσο σημαντικός όσο αυτός σίγουρα δεν είχε το χρόνο να δέχεται ανθρώπους ντυμένους με ξεθωριασμένα καρό φουστάνια και φτωχικά κοστούμια. Ο πρόεδρος στράφηκε προς το ζευγάρι με ύφος βλοσυρό και αλαζονικό. 
Η γυναίκα του είπε "Είχαμε έναν γιο που φοίτησε στο Πανεπιστήμιό σας για ένα χρόνο. Το αγαπούσε και ήταν πολύ ευτυχισμένος εδώ. Αλλά δυστυχώς πριν από ένα χρόνο σκοτώθηκε απρόσμενα. Ο άντρας μου και εγώ θα θέλαμε να χτίσουμε ένα μνημείο για αυτόν στο χώρο του Πανεπιστημίου."  
Ο πρόεδρος δεν συγκινήθηκε καθόλου. Αντιθέτως εκνευρίστηκε.  
"Κυρία μου" απάντησε με αναίδεια "δεν μπορούμε να βάζουμε αγάλματα για κάθε άνθρωπο που φοίτησε στο Harvard και πέθανε. Αν το κάναμε, τότε αυτό το μέρος θα έμοιαζε με νεκροταφείο."  
"Όχι" απάντησε γρήγορα η γυναίκα, "δεν θέλουμε να στήσουμε ένα άγαλμα. Σκεφτήκαμε να δωρίσουμε ένα κτίριο στο Harvard."  
Ο πρόεδρος γύρισε τα μάτια του. Έριξε μία ματιά στο ξεθωριασμένο καρό φουστάνι και το φτωχικό κοστούμι και φώναξε: "Ένα κτίριο! Έχετε ιδέα πόσο κοστίζει ένα κτίριο; Έχουμε περισσότερα από επτάμισι εκατομμύρια δολάρια σε κτίρια εδώ στο Harvard."  
Για μία στιγμή η γυναίκα έμεινε σιωπηρή. Ο πρόεδρος χαμογέλασε χαιρέκακα. Ίσως ήρθε η ώρα να τους ξεφορτωθεί. Η γυναίκα στράφηκε προς τον άντρα της και είπε ήρεμα:  
"Μόνο τόσα χρειάζονται για να φτιάξει κανείς ένα πανεπιστήμιο; Γιατί τότε δεν φτιάχνουμε το δικό μας;" Ο σύζυγος έγνεψε θετικά. Το πρόσωπο του προέδρου κιτρίνισε και καταλήφθηκε από σύγχυση.

Ο κύριος και η κυρία Leland Stanford σηκώθηκαν όρθιοι και βγήκαν έξω. Ταξίδεψαν μέχρι το Palo Alto στην Καλιφόρνια όπου ίδρυσαν το Πανεπιστήμιο που φέρει το όνομά τους, το Πανεπιστήμιο Stanford στη μνήμη ενός γιου τον οποίο το Harvard είχε ξεχάσει.
Μια πολύ ωραία (και σίγουρα διδακτική ιστορία) που βρήκα εδώ: http://lisari.blogspot.com/ 
από το συνάδελφο Μάκη Χατζόπουλο.

Κυριακή, 19 Ιουνίου 2011

Τα 10 πιο όμορφα επιστημονικά πειράματα που έγιναν ποτέ!

Ο Robert P. Crease, μέλος του τμήματος φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης και ιστορικός στο Εθνικό Εργαστήριο του Brookhaven, είχε ζητήσει από έναν αριθμό φυσικών επιστημόνων να κατονομάσουν τα πιο υπέροχα πειράματα όλων των εποχών. Με βάση το κείμενο του George Johnson που δημοσιεύτηκε στο New York Times θα δούμε στη συνέχεια τα 10 πειράματα που ήρθαν πρώτα σύμφωνα με την παραπάνω έρευνα.


Νο 10:  Το εκκρεμές του Φουκώ  (1851)

Πριν από μερικά χρόνια μια ομάδα επιστημόνων άφησαν να αιωρηθεί ένα εκκρεμές επάνω από το Νότιο Πόλο και παρατήρησαν την κίνησή του, επαναλαμβάνοντας ένα διάσημο πείραμα που είχε γίνει στο Παρίσι το 1851. Χρησιμοποιώντας ένα ατσάλινο νήμα με μήκος 67 μέτρα, ο Γάλλος επιστήμονας Jean Bernard Leon Foucault άφησε μία σιδερένια σφαίρα βάρους 28 κιλών να αιωρηθεί από το θόλο του Πάνθεου, κινούμενη μπροστά και πίσω. Για να καταγράψει την κίνησή της, στερέωσε μια γραφίδα στη σφαίρα, η οποία αποτύπωνε την τροχιά του εκκρεμούς σε μια επιφάνεια στρωμένη με άμμο, στο έδαφος κάτω από τη σφαίρα. Το κοινό παρατηρούσε με έκπληξη το εκκρεμές να κάνει μια κυκλική κίνηση, πράγμα που μπορούσε να διαπιστωθεί από τις ελαφρώς διαφορετικές γραμμές που αποτύπωνε στην άμμο η σφαίρα σε κάθε κίνησή της. Στην πραγματικότητα, η κυκλική κίνηση συνέβαινε στο πάτωμα του Πάνθεου και με αυτόν τον τρόπο ο Φουκώ κατάφερε να δείξει ότι η γη γυρίζει γύρω από τον άξονά της. Στο γεωγραφικό πλάτος που αντιστοιχεί στο Παρίσι, το εκκρεμές συμπλήρωνε έναν πλήρη κύκλο κάθε 30 ώρες, ενώ στο νότιο ημισφαίριο η κίνησή του θα ήταν αντίστροφη από την φορά των δεικτών του ρολογιού. Στον ισημερινό δε θα έκανε καμία κυκλική κίνηση. Στο Νότιο Πόλο η περίοδος μιας πλήρους περιστροφής της τροχιάς του εκκρεμούς διαπιστώθηκε ότι ήταν 24 ώρες.


Νο 9: Η ανακάλυψη του πυρήνα του Rutherford (1911)

Όταν ο Ernest Rutherford έκανε πειράματα για τη ραδιενέργεια στο πανεπιστήμιο του Manchester του 1911, υπήρχε η πεποίθηση ότι τα άτομα αποτελούνταν από συμπαγείς μάζες με θετικό ηλεκτρικό φορτίο, ενώ στο εσωτερικό τους κυκλοφορούσαν ηλεκτρόνια (το μοντέλο του "σταφιδόψωμου"). Αλλά όταν αυτός και οι συνεργάτες του εκτόξευσαν μικρά θετικά φορτισμένα σωματίδια (σωματίδια Α) προς ένα λεπτό φύλο χρυσού, με έκπληξη παρατήρησαν ότι ένα μικρό ποσοστό από αυτά αναπήδησε προς τα πίσω. Σαν σφαίρες που αναπηδούν όταν τις εκτοξεύει κανείς προς ένα ζελέ. Ο Rutherford διαπίστωσε ότι στην πραγματικότητα τα άτομα δεν ήταν τόσο συμπαγή όπως πιστευόταν μέχρι τότε. Το μεγαλύτερο μέρος της μάζας θα έπρεπε να είναι συγκεντρωμένο σε έναν μικροσκοπικό πυρήνα, ενώ τα ηλεκτρόνια θα έπρεπε να κυκλοφορούν γύρω από αυτόν. Αν και έχουν υπάρξει τροποποιήσεις του μοντέλου αυτού από την κβαντική θεωρία, η εικόνα αυτή του ατόμου έχει διατηρηθεί μέχρι και σήμερα.

Νο 8: Το πείραμα του Γαλιλαίου με τις σφαίρες που κυλάνε σε κεκλιμένα επίπεδα (1600)

Ανακατασκευή του κεκλιμένου επιπέδου
του Γαλιλαίου, που εκτίθεται στο Γερμανικό Μουσείο
του Μονάχου.
Ο Γαλιλαίος συνέχισε να βελτιώνει τις ιδέες του σχετικά με την κίνηση των αντικειμένων. Πήρε μια επιφάνεια με μήκος περίπου 6 μέτρα και πλάτος 25 εκατοστά και σκάλισε στο κέντρο της ένα αυλάκι, όσο το δυνατόν πιο ίσιο και λείο. Το έγειρε ώστε να γίνει κεκλιμένο και άφησε να κυλήσουν μπρούτζινες σφαίρες διανύοντας διάφορες αποστάσεις, μετρώντας την κάθοδό τους με μια κλεψύδρα νερού. Σε κάθε κάθοδο μετρούσε το νερό που είχε τρέξει στην κλεψύδρα, το οποίο αντιστοιχούσε στο χρόνο που χρειάστηκε κάθε σφαίρα για να κυλήσει στην κεκλιμένη επιφάνεια, και σύγκρινε το αποτέλεσμα με την απόσταση που ταξίδεψε η σφαίρα. Σύμφωνα με τον Αριστοτέλη η ταχύτητα κάθε κυλιόμενης σφαίρας θα έπρεπε να είναι σταθερή και ο διπλασιασμός του χρόνου κύλισης θα σήμαινε και διπλασιασμό του διαστήματος που διάνυσε. Ο Γαλιλαίος με το παραπάνω πείραμα έδειξε ότι το διάστημα είναι ανάλογο του τετραγώνου του χρόνου. Εάν διπλασιαστεί ο χρόνος, η σφαίρα θα διανύσει τετραπλάσια απόσταση. Ο λόγος είναι ότι η σφαίρα επιταχύνεται από τη βαρύτητα.


Νο 7: Ο Ερατοσθένης και η μέτρηση της περιφέρειας της Γης (3oς π.Χ. αι.)


Στο Ασουάν, περίπου 800 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της Αλεξάνδρειας της Αιγύπτου, οι ηλιακές ακτίνες έπεφταν κάθετα το απόγευμα του θερινού ηλιοστασίου. Ο Ερατοσθένης (γεννήθηκε περίπου το 276 π.Χ.) πρόσεξε ότι την ίδια μέρα και ώρα στην Αλεξάνδρεια, το φως του ηλίου έπεφτε σε γωνία 7 μοιρών από την κατακόρυφο. Υπέθεσε πολύ σωστά ότι η απόσταση του ήλιου ήταν πολύ μεγάλη, ώστε οι ακτίνες του που φτάνουν στη γη καταλήγουν να είναι πρακτικά παράλληλες μεταξύ τους. Υπολογίζοντας την απόσταση μεταξύ του Ασουάν και της Αλεξάνδρειας μπόρεσε να μετρήσει την περιφέρεια της γης. Το ακριβές αποτέλεσμα των μετρήσεών του (που ήταν σε στάδια) είναι αμφίβολο και έτσι δεν είναι σίγουρη η ακρίβειά τους. Θεωρείται ότι ποικίλλει από 0,5 έως 17% σε σχέση με τις μετρήσεις που είναι αποδεκτές από τους σύγχρονους αστρονόμους.


Νο 6: Το πείραμα του Cavendish για τη μέτρηση της σταθεράς της βαρύτητας (1798)


Το πείραμα αυτό έγινε τη χρονιά 1797-98 από τον άγγλο επιστήμονα Henry Cavendish. Χρησιμοποίησε μια συγκεκριμένη μέθοδο και χρησιμοποίησε τον εξοπλισμό που κατασκεύασε ο συμπατριώτης του γεωλόγος John Michell, ο οποίος πέθανε το 1793. Η πειραματική διάταξη αποτελούνταν από μία ράβδο που ήταν κρεμασμένη ισορροπώντας στο κέντρο της, στις άκρες υπήρχαν δύο μικρά μεταλλικά σφαιρικά βάρη, ενώ σε μικρή απόσταση από αυτά υπήρχαν δύο βαριές σφαίρες από μολύβι. Η έλξη που εφάρμοζαν τα ζεύγη των βαρών μεταξύ τους προκαλούσε μία ελαφριά περιστροφή της ράβδου, μέσω της οποίας μπόρεσε να γίνει ο πρώτος υπολογισμός της τιμής για τη βαρυτική σταθερά G. Το πείραμα αυτό είναι ευρέως γνωστό ως ‘το ζύγισμα της Γης’, γιατί ο καθορισμός του G επέτρεψε να υπολογιστεί η μάζα της γης. 


Νο 5: Το πείραμα της συμβολής του φωτός από τον Young (1801)


Ο Νεύτωνας δεν είχε στα πάντα δίκιο. Μέσα από μία ποικιλία επιχειρημάτων κατάφερε να εγκαθιδρύσει στο επιστημονικό κατεστημένο την άποψη, ότι η φύση του φωτός είναι σωματιδιακή και όχι κυματική. Το 1803 ο Thomas Young, άγγλος γιατρός και φυσικός, πρότεινε ένα πείραμα. Έκανε μία τρύπα σε ένα παραθυρόφυλλο και το κάλυψε με ένα κομμάτι χαρτόνι στο οποίο είχε σχηματίσει μία μικρή τρύπα και ακολούθως χρησιμοποίησε έναν καθρέφτη για να εκτρέψει την ακτίνα φωτός που έμπαινε από την τρύπα αυτή. Στη συνέχεια πήρε μία λεπτή κάρτα και την τοποθέτησε με την κόψη της στη διαδρομή της ακτίνας, χωρίζοντάς την στα δύο. Το αποτέλεσμα ήταν μία σκιά που παρουσίαζε φωτεινές και σκοτεινές ζώνες, ένα φαινόμενο που θα μπορούσε να εξηγηθεί με την υπόθεση ότι οι δύο φωτεινές δέσμες αλληλεπιδρούσαν σαν κύματα. Οι φωτεινές περιοχές σχηματιζόντουσαν εκεί που οι δύο κορυφές των κυμάτων συνέπιπταν, ενδυναμώνοντας η μία την άλλη, ενώ οι σκοτεινές περιοχές σχηματιζόντουσαν εκεί που η κορφή του ενός κύματος συναντούσε τη βάση του άλλου με αποτέλεσμα να αλληλοεξουδετερωθούν. Με το πέρασμα των χρόνων το πείραμα αυτό επαναλήφθηκε με μια κάρτα η οποία είχε δύο τρύπες ώστε να χωρίζει στα δύο τη φωτεινή δέσμη. Αυτά τα επονομαζόμενα "πειράματα διπλής σχισμής" αποτέλεσαν το πρότυπο για τον καθορισμό της κυματικής κίνησης. Ένα θέμα που έμελλε να αποκτήσει εξέχουσα σημασία τον επόμενο αιώνα, όταν έκανε την εμφάνισή της η κβαντική θεωρία.


Νο 4: Η ανάλυση του φωτός μέσω ενός πρίσματος από το Νεύτωνα (1665-1666)


Ο Isaac Newton γεννήθηκε τη χρονιά που πέθανε ο Γαλιλαίος. Αποφοίτησε από το κολέγιο Trinity του Cambridge το 1665 και στη συνέχεια παρέμεινε κλεισμένος στο σπίτι του για δύο χρόνια μέχρι να περάσει η επιδημία της πανώλης. Όλον αυτόν τον καιρό είχε πολλές ιδέες που τον απασχολούσαν. Σύμφωνα με την κοινή γνώμη της τότε εποχής το λευκό φως ήταν η καθαρότερη μορφή φωτός, ενώ τα διάφορά χρώματά του αποτελούσαν κάποιο είδος αλλαγών που θεωρούσαν ότι είχε υποστεί το φως. Για να ελέγξει την υπόθεση αυτή ο Νεύτωνας κατηύθυνε μία ακτίνα ηλιακού φωτός σε ένα πρίσμα και ανακάλυψε ότι αναλύεται σε ένα φάσμα χρωμάτων στον τοίχο. Οι άνθρωποι εκείνης της εποχής γνώριζαν το φαινόμενο του ουράνιου τόξου αλλά το θεωρούσαν ως ενός είδους όμορφη ανωμαλία. Τελικά ο Νεύτωνας κατέληξε ότι τα θεμελιώδη χρώματα του φωτός είναι το κόκκινο, το πορτοκαλί, το κίτρινο, το πράσινο, το μπλε, το λουλακί και το βιολετί, καθώς και οι μεταξύ τους διαβαθμίσεις. Εκείνο που φαινόταν επιφανειακά τόσο απλό όπως μία ακτίνα φωτός, εάν το κοιτούσε κανείς σε μεγαλύτερο βάθος έκρυβε μία θαυμάσια πολυπλοκότητα.

Νο 3: Το πείραμα του Millikan με τις σταγόνες του λαδιού (1910)
Το πείραμα των σταγόνων του λαδιού ήταν η πρώτη άμεση και πειστική μέτρηση του ηλεκτρικού φορτίου ενός ηλεκτρονίου. Έγινε το 1909 από τον αμερικανό φυσικό Robert A. Milikan. Χρησιμοποιώντας έναν ψεκαστήρα αρώματος ψέκασε σταγόνες λαδιού μέσα σε έναν διαφανή θάλαμο. Στην κορυφή και στη βάση του θαλάμου υπήρχαν μεταλλικές πλάκες συνδεδεμένες με μπαταρία δημιουργώντας έναν θετικό και έναν αρνητικό πόλο. Εφόσον κάθε σταγονίδιο λάμβανε ένα ελάχιστο φορτίο στατικού ηλεκτρισμού καθώς ταξίδευε στον αέρα, η ταχύτητα της κίνησής του μπορούσε να ελεγχθεί με αλλαγές της τάσης στις δύο πλάκες. Όταν ο χώρος μεταξύ των δύο πλακών ιονίζεται με ακτινοβολία, τα ηλεκτρόνια του αέρα κολλάνε στα σταγονίδια του λαδιού προσδίδοντάς τους αρνητικό φορτίου. Ο Milikan παρατήρησε πολλά σταγονίδια μεταβάλλοντας την τάση και ελέγχοντας το αποτέλεσμα. Μετά από πολλές επαναλήψεις συμπέρανε ότι το φορτίο μπορεί να λάβει μόνο κάποιες συγκεκριμένες τιμές. Οι μικρότερες από τις τιμές αυτές αντιστοιχούν στο φορτίο του ηλεκτρονίου.


No 2: Το πείραμα του Γαλιλαίου με την πτώση αντικειμένων (1600)



Στα τέλη του 1500 υπήρχε η κοινή πεποίθηση ότι τα βαρύτερα αντικείμενα πέφτουν πιο γρήγορα από τα ελαφρύτερα. Το είχε πει και ο Αριστοτέλης άλλωστε. Είναι εντυπωσιακό το πόσα χρόνια πέρασαν μέχρι να βρεθεί κάποιος που να αμφισβητήσει το παλιό αυτό δόγμα που προήλθε από την αρχαία Ελλάδα. Ο Galileo Galilei που ήταν μαθηματικός στο πανεπιστήμιο της Πίζας, τόλμησε να αμφισβητήσει αυτήν την τόσο κοινή πεποίθηση. Η ιστορία έχει παραμείνει στην παράδοση της επιστήμης ως εξής: λέγεται ότι έριξε δύο διαφορετικού βάρους αντικείμενα από την κορφή του πύργου της Πίζας, δείχνοντας ότι έφτασαν στο έδαφος την ίδια χρονική στιγμή. Η αμφισβήτησή του στον Αριστοτέλη μπορεί να του στοίχισε τη δουλειά του, αλλά έδωσε το μήνυμα ότι αυτό που ορίζει ο κοινός νους μπορεί σε μία επανεξέτασή του να καταρρεύσει.


No 1: Το πείραμα της διπλής σχισμής

 
Ο Γάλλος φυσικός Louis de Broglie πρότεινε το 1924 ότι τα ηλεκτρόνια και άλλα τμήματα ύλης, τα οποία μέχρι τότε είχαν αντιμετωπιστεί μόνο ως υλικά σωματίδια, έχουν επίσης ιδιότητες κυμάτων όπως πλάτος και συχνότητα. Αργότερα (το 1927) η κυματική φύση των ηλεκτρονίων επαληθεύτηκε πειραματικά από τους C.J. Davisson και L.H. Germer στη Νέα Υόρκη και από τον G.P. Thomson στο Aberdeen της Σκοτίας. Συγκεκριμένα ο Broglie θεώρησε ότι το ηλεκτρόνιο, κλασικό σωματίδιο με μάζα, έχει κυματική φύση και επεκτείνει την άποψη σε κάθε μάζα που κινείται. Επομένως το ηλεκτρόνιο ως κύμα έχει συχνότητα που είναι ανάλογη της ταχύτητας. Πειράματα σκέδασης ηλεκτρονίων απέδειξαν τη κυματική φύση, όπως ακριβώς γίνεται και με τα φωτόνια στο πείραμα των δύο σχισμών. Η ταχύτητα και η μάζα καθορίζουν την εκδήλωση της σωματιδιακής και της κυματικής φύσης που είναι αναπόσπαστες η μία από την άλλη. Οι μικρές μάζες  σε μεγάλες ταχύτητες φανερώνουν ποιο έντονα τη κυματική φύση και λιγότερο τη συνυπάρχουσα σωματιδιακή φύση. Αντίθετα στο επίπεδο μιας μάζας ενός αυτοκινήτου στις ταχύτητες που τρέχει είναι σαφώς ποιο εμφανής η σωματιδιακή φύση και καθόλου η κυματική. Συμπέρασμα το φωτόνιο και το ηλεκτρόνιο έχουν διπλή υπόσταση.


Σημείωση: Τα παραπάνω πειράματα εκτελέστηκαν από μεμονωμένα άτομα στα οποία συμμετείχαν το πολύ μερικοί βοηθοί. Τα περισσότερα από αυτά εκτελέστηκαν πάνω σε έναν εργαστηριακό πάγκο, και κανένα δεν απαιτούσε μεγαλύτερη υπολογιστική ισχύ από κάποιο κομπιουτεράκι.

Πηγή: New York Times , physics4u.gr , esoterica.gr

Πέμπτη, 16 Ιουνίου 2011

Μαθηματοσύμπαν και Πλανητησγή

"Το Μαθηματοσύμπαν υπερβαίνει το Χρόνο και το Χώρο... υπερβαίνει τη Διάνοια και την Παράνοια.. υπερβαίνει τη Σκέψη, υπερβαίνει την ίδια την Υπέρβαση. Εντός του - και η λέξη "εντός" είναι σίγουρα εσφαλμένη, διότι έννοιες όπως "εντός" και "εκτός" αφορούν τα επιμέρους Διαστήματα και όχι τα ανεξερεύνητα πέρατα του Μαθηματοσύμπαντος - δεν υπάρχουν μόνο όλοι οι Χώροι και οι Χρόνοι που υπήρξαν ή όλοι οι Χώροι και οι Χρόνοι που θα μπορούσαν να υπάρξουν. Επιπλέον περιέχει  (λάθος λέξη και πάλι) όλους τους Χώρους και τους Χρόνουν που θα μπορούσαν να μην υπάρχουν , έστω σαν ζοφερή προειδοποίηση για τους κινδύνους που εγκυμονεί το ανύπαρκτο.

Το Μαθηματοσύμπαν περιέχει όλους τους αριθμούς.
Το Μαθηματοσύμπαν περιέχει όλα τα σχήματα.
Το Μαθηματοσύμπαν περιέχει όλες τις γεωμετρίες.
Το Μαθηματοσύμπαν περιέχει όλα τα διανύσματα, τις μήτρες, τις μεταθέσεις, τους συνδυασμούς, τα ολοκληρώματα, τις διαμερίσεις, τις προβολές, τις απεικονίσεις, τις υπερβολές, τις διχοτομήσεις, τις ημιομάδες, τους μετασχηματισμούς, τις σχέσεις, τις συναρτήσεις, τα συναρτησιακά, τα αλγεβρικά σχήματα ομάδων, τις υπερπολλαπλότητες, τις θεωρίες Κ, τις θεωρίες Μ, τα σύνολα Μ, τα δυναμικά σύνολα, τα υποσύνολα, τα υπερσύνολα και τα απλά συνηθισμένα κοινόχρηστα σύνολα.
Το Μαθηματοσύμπαν περιέχει όλες τις δομές δεδομένων.
Το Μαθηματοσύμπαν περιέχει όλες τις διαδικασίες.
Το Μαθηματοσύμπαν περιέχει όλες τις τυπολογικές περιγραφές των λογικών δομών.
Το Μαθηματοσύμπαν περιέχει όλες τις μη τυπολογικές περιγραφές των μη λογικών δομων.


Αν μια μέρα κάποιος κατόρθωνε να επινοήσει ένα νέο είδος πράγματος , κάτι που δεν ήταν ούτε Χώρος ούτε Χρόνος αλλά με κάποιο τρόπο θα άνηκε στην ίδια κατηγορία (ειρήσθω εν παρόδω ότι το Μαθηματοσύμπαν περιέχει όλες τις κατηγορίες) ... τέλος πάντων, αν κάποιος έκανε αυτό που προανέφερα, τότε το αποτέλεσμα θα ήταν παρόν, εντός του Μαθηματοσύμπαντος, ευθύς εξαρχής. (Μόνο πoυ, όπως θα μαντέψατε, οι λέξεις "θα", "ήταν","παρόν" και "εντός" είναι εσφαλμένες, το ίδιο και οι λέξεις "ευθύς" και "εξαρχής". Ωστόσο μπορούμε ίσως να δεχτούμε το "του".)

Οι Διαστημικοί Άλτες χρησιμοποιούν το όνομα "Πλανητησγή" για να αναφερθούν στον κόσμο που ζεις εσύ, αγαπητέ αναγνώστη. Ο Πλανητησγή έχει τη δική του ιστορία και γεωγραφία και η σχέση του με το Μαθητοσύμπαν είναι περίπλοκη και μπερδεμένη. 
Ακόμη και οι φιλόσοφοι (μια ειδική ποικιλία ανάμεσα στα πλάσματα που ζουν στο Πλανητησγή, και τα οποία είναι γνωστά με το γενικό όρο Άνθρωποι) δεν αμφιβάλλουν ότι ο Πλανητησγή συνδέεται άρρηκτα με το Μαθηματοσύμπαν- εξ' αυτού, αλλά όχι εντός αυτού (αν και η λέξη "εντός"...αλλά αυτά τα είπαμε ήδη, συγγνώμη). Κατά μία έννοια, το Μαθηματοσύμπαν είναι δημιούργημα της συνδυασμένης νόησης των Διανοιών του Πλανητησγή. Είναι ένα πλανητησγήινο νοητικό κατασκεύασμα. Παρά ταύτα είναι πραγματικό με τον τρόπο του - είναι τόσο πραγματικό που κάθε άτομο του σύμπαντος του Πλανητησγή χορεύει στο ρυθμό του. Οι ίδιοι οι κανόνες βάσει των οποίων λειτουργεί το σύμπαν του Πλανητησγή εκπορεύονται από το Μαθηματοσύμπαν.
Ή τουλάχιστον έτσι πιστεύουν οι Πλανητησγήινοι.


Πρόκειται για ένα βαθύ φιλοσοφικό αίνιγμα. Το σύμπαν του Πλανητησγή υπακούει όντως σε κανόνες που προέρχονται από τα βασίλεια του Μαθηματοσύμπαντος; 'Η μήπως όλο αυτό είναι μια ψευδαίσθηση γεννημένη από πλανητοσγήινες προκαταλήψεις; Είναι άραγε το σύμπαν του Πλανητησγή κατασκευασμένο με βάση τα Μαθηματικά; Ή μήπως τα Μαθηματικά είναι ένα κατασκεύασμα στο μυαλό των Πλανητησγήινων; Οι πλανητοσγήινοι μαθηματικοί θα ήθελαν να πιστεύουν ότι το σύμπαν τους είναι κατασκευασμένο με βάση τα Μαθηματικά, αλλά στο κάτω κάτω αυτό είναι φυσικό. Οι πλανητοσγήινοι φυσικοί θα ήθελαν να πιστεύουν ότι το σύμπαν τους είναι κατασκευασμένο με βάση τη Φυσική. Οι πλανητησγήινοι βιολόγοι θα ήθελαν να πιστεύουν ότι το σύμπαν τους είναι κατασκευασμένο με βάση τη Βιολογία. Οι πλανητοσγήινοι φιλόσοφοι θα ήθελαν να πιστεύουν ότι το σύμπαν τους είναι κατασκευασμένο με βάση τη Φιλοσοφία. (Να σας πω ένα μυστικό: πράγματι έτσι είναι. Η θεμελιώδης μονάδα του πλανητοσγήινου σύμπαντος είναι το φιλοσοφόνιο, μια λογική μονάδα τόσο μικροσκοπική, που μόνο ένας φιλόσοφος θα μπορούσε να τη διασπάσει.) Οι πλανητοσγήινοι οπωροπώλες θα ήθελαν να πιστεύουν ότι το πλανητοσγήινο σύμπαν είναι φτιαγμένο από καρότα και πατάτες. Οι πλανητοσγήινοι οδηγοί ταξί έχουν την παγιωμένη αντίληψη ότι το πλανητοσγήινο σύμπαν είναι φτιαγμένο από προκαταλήψεις, και είναι προετοιμασμένοι να το υποστηρίζουν διά μακρών. Και οι πλανητοσγήινοι αισθητικοί πιστεύουν ότι το πλανητοσγήινο σύμπαν είναι φτιαγμένο από ομορφιά, και η πεποίθηση αυτή ίσως να βρίσκεται πιο κοντά στην αλήθεια από όλες τις υπόλοιπες, εφόσον όποιες ιδιότητες και αν έχει το Μαθηματοσύμπαν, η ομορφιά είναι πιο σημαντική.
 Βεβαίως η μαθηματοσυμπαντική ομορφιά είναι μια επίκτητη κλίση.


Οι Πλανητησγήινοι είναι μοναδικοί ανάμεσα στα πλάσματα του (αλλά ίσως όχι εντός του) Μαθηματοσύμπαντος κατά το εξής: δεν είναι βέβαια σε ποιο Χώρο (ή Χρόνο, ή Χωρόχρονο, ή...) πραγματικά ανήκουν. Πολύ παλιότερα πίστευαν ότι ζούσαν στη Χωροχώρα, ένα άκαμπτο τρισδιάστατο σύμπαν. Ο Χρόνος ήταν απλώς κάτι που περνούσε, μια ξεχωριστή μονοδιάστατη διαδικασία. Ήταν το Μηχανικό σύμπαν ενός διάσημου Ανθρώπου ονόματι Ισαακνεύτων: ο Απόλυτος και Ομοιόμορφος Χώρος που ακολουθούσε το ρυθμό ενός Απόλυτου και Ομοιόμορφου ρολογιού και ήταν διακοσμημένος με Απόλυτη (και σίγουρα όχι Ομοιόμορφη) Ύλη.



Η Χωροχώρα είναι όντως τμήμα του Μαθηματοσύμπαντος, όμως τώρα οι Πλανητησγήινοι αποφάσισαν - ορθά - ότι στην πραγματικότητα δεν ζουν διόλου στη Χωροχώρα. Ζουν ίσως στον Καμπυλόχωρο. Ή μήπως στον Κυματόκοσμο; Ίσως πάλι να χοροπηδούν στα Κβαντικά Πεδία ("τζογάρουν" θα ήταν η πιο κατάλληλη λέξη, αφού τα πεδία αυτά είναι φτιαγμένα από πιθανότητες). Οι Πλανητησγήινοι δεν είναι απόλυτα βέβαιοι, και σχεδόν κάθε δέκα χρόνια αλλάζουν τελείως γνώμη.

Εδώ που τα λέμε, και οι Επιπεδοχωρίτες θα αναγκαστούν σύντομα να ξανασκεφτούν ορισμένα πράγματα."


Από το ηλεκτρονικό και κωδικοποιημένο ημερολόγιο της Βικτώριας Λάιν (Γραμμή), για την οποία μια όμορφη περιπέτεια ξεκινάει όταν ανακαλύπτει στη σοφίτα του σπιτιού της το σκοροφαγωμένο ημερολόγιο του προ-προπάππου της Άλμπερτ Σκουέαρ (Τετράγωνου). Η Βίκι προσβάλλεται από τον ιό της Τρίτης Διάστασης - προς μεγάλη απόγνωση των γονιών της. Χωρίς αυτοί να το γνωρίζουν, ακολουθεί τα βήματα του προγόνου της στο εκτεταμένο σύμπαν της Τρίτης Διάστασης...
Βρίσκει έναν ευτραφή κύριο (έμοιαζε με λαστιχένια φούσκα) , εξοικειωμένο με πλήθος μαθηματικούς και φυσικούς χώρους και, κρατώντας τον γερά, "πηδάει από τον ένα μαθηματικό χώρο στον άλλο, μέχρι που φτάνει στις..δέκα διαστάσεις.


"Flatterland. Like flatland, only more so" από τον βραβευμένο μαθηματικό και συγγραφέα  Ian Stewart.   
 "Η Επιπεδότερη Χώρα", μια όμορφη συνέχεια της Επιπεδοχώρας, εκδόσεις Π.Τραυλός.

Σάββατο, 11 Ιουνίου 2011

Υπάρχει Νόμπελ Μαθηματικών;

Τα βραβεία Νόμπελ (ή Νομπέλ για τους γαλλομαθείς, αφού ο Alfred Nobel έζησε στο Παρίσι για πολλά χρόνια) θεσπίστηκαν και πήραν το όνομα τους από τον προαναφερθέντα Σουηδό χημικό, εφευρέτη της νιτρογλυκερίνης και του δυναμίτη. Ο Nobel, ένας πάμπλουτος βιομήχανος αλλά φιλειρηνιστής, είχε γράψει στη διαθήκη του ότι επιθυμεί το 95% της περιουσίας του να μοιραστεί στους καλύτερους εκπρόσωπους της Ιατρικής, της Χημείας, της Φυσικής, της Ειρήνης και της Λογοτεχνίας. Και έτσι τα 5 αυτά βραβεία δίνονται από το 1901 σε ετήσια βάση. Ο Nobel πέθανε το 1896, αλλά έκαναν πέντε χρόνια μέχρι να καθιερώσουν τα βραβεία, καθώς στην αρχή δυσκολεύτηκαν να καταλάβουν τι εννοούσε στη διαθήκη του και σε ποιον ακριβώς έπρεπε να τα δώσουν.
Όλα τα βραβεία δίνονται στην Στοκχόλμη, εκτός από το Νόμπελ Ειρήνης που δίνεται στο Όσλο της Νορβηγίας. Αυτό γίνεται επειδή ο Νobel δεν εμπιστευόταν τους Σουηδούς βουλευτές (τι να πούμε και εμείς...).Το 2009 βέβαια το Νόμπελ Ειρήνης το πήρε ο πρόεδρος Ομπάμα, γεγονός που δεν ξέρω αν τον δικαιώνει. 
Δίνονται κάθε χρόνο στις 10 Δεκεμβρίου (η επέτειος θανάτου του ιδρυτή τους). Στη Σουηδία θεωρείται πολύ σημαντικό γεγονός, καθηλώνοντας το 90% των Σουηδών στις τηλεοράσεις τους την ημέρα της τελετής. Το βραβείο, εκτός από τη φήμη, είναι ένα χρυσό μετάλλιο, ένα δίπλωμα και περίπου 1.000.000 ευρώ.

Βέβαια το εμφανές και σίγουρα παράξενο είναι ότι από τη λίστα των βραβείων λείπουν τα Μαθηματικά. Ο λόγος του αποκλεισμού τους δεν έχει αποσαφηνιστεί ακόμα και μάλλον ούτε πρόκειται. Άλλοι λένε ότι ο Nobel δεν είχε τα Μαθηματικά σε ιδιαίτερη υπόληψη, τα έβρισκε πολύ θεωρητικά και έξω από το πνεύμα των βραβείων του. Η πιο διαδεδομένη πάντως εκδοχή (ίσως και λόγω της ίντριγκας που τη συνοδεύει) είναι αυτή κατά την οποία ο Nobel ζήλευε τον συμπατριώτη του μαθηματικό Gost Mittag-Leffler επικεφαλή του πανεπιστημίου της Στοκχόλμης, καθώς ο δεύτερος είχε κερδίσει τη γυναίκα που ήταν ερωτευμένος ο πρώτος.

Αρκετά αργότερα το 1968, η τράπεζα της Σουηδίας καθιέρωσε και το βραβείο των Οικονομικών Επιστημών στη μνήμη του Nobel, με τα εφαρμοσμένα μαθηματικά να περικλείονται μέσα σε αυτές, όπου και βρήκαν καταφύγιο μαθηματικοί όπως ο John Nash.
O Τζον Νας ενσαρκώθηκε από τον Ράσελ Κρόου στην ταινία "Ένας υπέροχος άνθρωπος"
Νόμπελ των μαθηματικών θεωρείται το μετάλλιο Φιλντς που θεσπίστηκε το 1936 από τον Καναδό μαθηματικό Τζον Φιλντς και περιλαμβάνει αντίστοιχου ύψους χρηματικό ποσό με τα Νόμπελ. Δίνεται κάθε 4 χρόνια και σε αντίθεση με τα Νόμπελ που συνήθως απονέμονται σε επιστήμονες προς το τέλος της καριέρας τους (ως επιβράβευση), με τα μετάλλια Φιλντς βραβεύονται μαθηματικοί ως 40 χρονών (ως κίνητρο). Θεωρείται το ανώτερο τρόπαιο στον μαθηματικό κόσμο και μόνο ένας, ο ιδιόρυθμος ερημίτης Ρώσος μαθηματικός Γκριγκόρι Πέρελμαν , που έλυσε μετά από 100 χρόνια την υπόθεση του Poincare στην αλγεβρική τοπολογία, αρνήθηκε και το βραβείο και τα χρήματα, αν και πάμπτωχος.
Γκριγκόρι Πέρελμαν
Πιο σύγχρονο αλλά εξίσου σημαντικό είναι το βραβείο Άμπελ, το οποίο πήρε το όνομα του από τον Νορβηγό μαθηματικό Νιλς Χέρνικ Άμπελ, γνωστό για την ανακάλυψη της θεωρίας ομάδων. Απονεμήθηκε για πρώτη φορά το 2003 και πολύ γρήγορα έγινε ισοδύναμο με το Νόμπελ μεταξύ των μαθηματικών, συνοδευόμενο επίσης με το ποσό των 1.000.000 δολαρίων. Φέτος τιμήθηκε με αυτό ο 80χρονος Αμερικανός μαθηματικός John Milnor  για τις πρωτοποριακές ανακαλύψεις του στην τοπολογία, τη γεωμετρία και την άλγεβρα.

Για την ιστορία, ο μαθηματικός και φιλόσοφος Bertrand Russel είχε βραβευθεί τη δεκαετία του 1930 με Νόμπελ Λογοτεχνίας. 

Σάββατο, 4 Ιουνίου 2011

Οι 10 πιο τρελοί επιστήμονες που άλλαξαν το πώς βλέπουμε τον κόσμο

Ελαφρώς εκκεντρικοί, ή θεοπάλαβοι; Αυτοί οι 10 χαρακτήρες με την εξέχουσα νοημοσύνη δεν χάραξαν μόνο τη δική τους πορεία στον χώρο της επιστήμης, αλλά κατάφεραν να αλλάξουν τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο.

1.Albert Einstein
 Για πολλούς θεωρείται ο επιστήμονας που έφερε τα πάνω κάτω στη φυσική επιστήμη. Ένας από τους πιο σημαντικούς επιστήμονες της ανθρώπινης ιστορίας, ο Einstein μελετούσε τη φυσική μέσα στο μυαλό του και η συνεισφορά του στη θεωρία για τη βαρύτητα και στην κβαντική φυσική είναι αξιοσημείωτη. Το περιοδικό Time το 1999 τον ονόμασε "Ο άνθρωπος του Αιώνα" και στην ευρύτερη κουλτούρα το όνομα Einstein έγινε συνώνυμο με τη λέξη μεγαλοφυΐα. Στα πρώτα του χρόνια είχε προβλήματα ομιλίας και ως μαθητής ήταν ιδιαίτερα αντιδραστικός. Πολλά χρόνια αργότερα, του άρεσε να βγάζει έξω το ιστιοφόρο του τις ημέρες που δε είχε άνεμο, μονάχα για την πρόκληση του εγχειρήματος.

2.Leonardo da Vinci
 Ενώ ζωγράφιζε τα πιο αξιοθαύμαστα αριστουργήματα της αναγεννησιακής τέχνης, ο Leonardo da Vinci έβρισκε με έναν μαγικό τρόπο τον χρόνο να ακολουθήσει τις πιο βαθύτερες εκκεντρικές του ιδέες. Ήταν ένας πολυμαθής Ιταλός επιστήμονας, συγγραφέας και καλλιτέχνης που ασχολήθηκε με τα μαθηματικά, τη μηχανική, τις εφευρέσεις, την ανατομία, τη ζωγραφική και τη γλυπτική, τη βοτανική και τη μουσική. Έχει συχνά περιγραφεί ως ο αρχετυπικός χαρακτήρας του ανθρώπου της Αναγέννησης, ενός ανθρώπου που η φαινομενικά αστείρευτη περιέργειά του μπορούσε να ισοσταθμιστεί μόνο με τη δύναμή του στο να εφευρίσκει. Θεωρείται πιθανότατα το πιο ταλαντούχο άτομο που υπήρξε ποτέ και πολλά από τα σχέδια των εφευρέσεών του δεν μπόρεσαν ποτέ να κατασκευαστούν ενώ κάποια άλλα έγιναν πραγματικότητα αιώνες αργότερα.

3.Nikola Tesla
 Είναι ο τύπος που απεικονίζεται να κατεβάζει έναν γιγάντιο ηλεκτρικό διακόπτη κάτω από ένα ντους ηλεκτρικών σπινθήρων. Ο Tesla, που είναι ο εφευρέτης του ασύρματου ραδιόφωνου και της γεννήτριας εναλλασσόμενου ρεύματος, έδωσε μια γερή σπρωξιά στην εποχή του ηλεκτρισμού πριν αυτή καν καλά καλά αρχίσει. Γεννήθηκε το 1856 κατά τη διάρκεια μιας έντονης καταιγίδας με αστραπές. Ήταν γνωστός και σαν μανιακή ιδιοφυΐα που κοιμόταν ελάχιστα και του άρεσε πολύ η επίδειξη, πολλές φορές χρησιμοποιώντας το ίδιο του το σώμα ως αγωγό σε διάφορες δημόσιες παραστάσεις των επιτευγμάτων του.

4.James Lovelock
 O Δρ. James Ephraim Lovelock γεννήθηκε στις 26 Ιουλίου του 1919 και είναι ένας ανεξάρτητος επιστήμονας, συγγραφέας, ερευνητής, περιβαλλοντολόγος και μελλοντολόγος. Είναι γνωστός για την πρόταση της υπόθεσης της Γαίας (Gaia Hypothesis) σύμφωνα με την οποία η Γη λειτουργεί σαν ένας σούπερ οργανισμός. Εδώ και δεκαετίες έχει εκφράσει εξαιρετικά δυσοίωνες προβλέψεις για την αλλαγή του κλίματος και για την κατάληξη του κόσμου μας, πολλές από τις οποίες έχουν ήδη βγει αληθινές. Δε διστάζει να κάνει και την πιο φρικιαστική πρόβλεψη: δεδομένης της υπάρχουσας οικολογικής κρίσης, ο μαζικός θάνατος του 80% της ανθρωπότητας είναι αναπόφευκτος, πιστεύει.

5.Jack Parsons
 Όταν ο Jack Parsons δεν ήταν απασχολημένος με την ίδρυση του εργαστηρίου προώθησης Τζετ (Jet Propulsion Laboratory - JPL), έκανε μαγικά κόλπα, ασχολούνταν με τον αποκρυφισμό, ακολουθούσε τον Aleister Crowley και αυτοαποκαλούνταν 'Αντίχριστος'. Ήταν οπαδός της θρησκευτικής κίνησης 'Θέλημα' (Thelema), που ιδρύθηκε από τον Crowley και είχε ως βασικό νόμο τη φράση 'Κάνε ότι θέλεις'. Δεν έβλεπε κάποια αντίφαση μεταξύ των επιστημονικών και μαγικών του ασχολιών και πριν από κάθε δοκιμαστική εκτόξευση ρουκέτας επικαλούνταν τον θεό Πάνα. Το μυστηριώδες 'κακό παιδί' του διαστημικού προγράμματος δεν είχε τυπική εκπαίδευση, όμως τα κατάφερε να αναπτύξει ένα καύσιμο ρουκέτας που θα οδηγούσε τις Ηνωμένες Πολιτείες από τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο στο διάστημα. Πέθανε τραγικά το 1952, όταν ανατινάχτηκε κατά τη διάρκεια ενός εργαστηριακού πειράματος στο σπίτι του.

6.Richard Feynman
 Μέλος του προγράμματος Μανχάταν που αποτελούνταν από ιδιοφυΐες που ανέπτυξαν την ατομική βόμβα, ο φυσικός Richard Feynman έγινε ένας από τους σημαντικότερους επιστήμονες του τέλους του 20ου αιώνα. Δεν ήταν ένας συνηθισμένος και ανιαρός καθηγητής, αλλά ένα ελεύθερο πνεύμα που εξερευνούσε τη μουσική και τη φύση, αποκρυπτογραφούσε ιερογλυφικά των Μάγιας και διαρρήγνυε κλειδαριές στις ελεύθερές του ώρες.

7.Freeman Dyson
 Καταξιωμένος πυρηνικός φυσικός και παραγωγικότατος συγγραφέας. Το 1960 διαλαλούσε την ιδέα ότι στο μέλλον οι άνθρωποι πιθανόν να χρειαστεί να κατασκευάσουν έναν τεχνητό κέλυφος, που σήμερα ονομάζεται 'Σφαίρα Dyson', μια κατασκευή που θα περικύκλωνε ολόκληρο το ηλιακό σύστημα και θα αξιοποιούσε στο μέγιστο την ηλιακή ενέργεια. Ο Dyson πιστεύει ολόψυχα στην εξωγήινη ζωή και σκέφτεται ότι θα κάνουμε μια τέτοια επαφή μέσα στις ερχόμενες δεκαετίες. Επίσης πρότεινε την κατασκευή του «Δέντρου Dyson», ένα φυτό κατασκευασμένο με γενετική μηχανική που θα μπορούσε να μεγαλώσει σε έναν κομήτη. Πρότεινε ότι οι κομήτες θα μπορούσαν να διαμορφωθούν έτσι ώστε να έχουν κοιλότητες γεμάτες με ατμόσφαιρα και έτσι να προσφέρουν φιλοξενία για τον άνθρωπο σε ταξίδια στο εξωτερικό διάστημα.

8.Robert Oppenheimer
 Ο «πατέρας της ατομικής βόμβας», ήταν ένας αμερικάνος θεωρητικός φυσικός και καθηγητής φυσικής στο Πανεπιστήμιο του Berkeley. Ως επιστημονικός διευθυντής του Σχεδίου Μανχάταν (Manhattan Project) αποτέλεσε τον σημαντικότερο άνθρωπο που συνέβαλλε στην ανάπτυξη των πυρηνικών όπλων για τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο στο μυστικό εθνικό εργαστήριο του Los Alamos (Νέο Μεξικό). Λίγοι θα τον θυμούνται για τη συμπάθειά του στον σοσιαλισμό και για τις εσωτερικές συγκρούσεις που του δημιούργησαν οι ρίψεις των ατομικών βομβών και τελικά τον απάλλαξαν από την επιστημονική και πολιτική του δύναμη. Οι φοιτητές του τον φώναζαν 'Oppie' και ήταν ένας άνθρωπος που είχε μάθει ολλανδικά και σανσκριτικά, απλά γιατί έτσι του άρεσε. Στην πρώτη δοκιμή της ατομικής βόμβας στο εργαστήριο του Los Alamos ο Oppenheimer πρόφερε κάποιες φράσεις από τη Μπαγκαβάτ Γκίτα, ενώ πίστευε πως η πυρηνική τεχνολογία θα μπορούσε να είχε υπάρξει στην αρχαία Ινδία.
 
9.Wernher von Braun
 Στην ηλικία των 12, ο ατρόμητος Wernher von Braun φόρτωσε ένα βαγόνι παιχνίδι με κροτίδες και το έστειλε στην κατεύθυνση ενός πολυσύχναστου γερμανικού δρόμου. Ο εγκέφαλος που βρισκόταν πίσω από το πρόγραμμα του Χίτλερ με τις ρουκέτες V-2 έφτασε στις Ηνωμένες Πολιτείες ως κρατούμενος πολέμου και κατέληξε να γίνει ένας πρωταθλητής στον αγώνα για το διάστημα και την εξερεύνηση της Σελήνης. Τον καιρό που έστελνε ανθρώπους στη Σελήνη, ο ίδιος ασχολούνταν με καταδύσεις και φιλοσοφία.


10.Johann Konrad Dippel
 Γεννημένος και μεγαλωμένος στο γερμανικό κάστρο του Frankenstein, ο αλχημιστής αυτός του 17ου αιώνα είναι γνωστός για την εφεύρεση του σκούρου μπλε χρώματος, μιας από τις πρώτες συνθετικές βαφές, αλλά είναι ακόμα περισσότερο γνωστός για την ατέρμονη αναζήτησή του για το ελιξίριο της μακροζωίας. Οι φήμες σχετικά με τα πειράματά του σε ανθρώπινα πτώματα πιθανότατα ενέπνευσαν τη συγγραφέα Mary Shelley για να επινοήσει τον τρομακτικό χαρακτήρα του μυθιστορήματός της, χαρακτήρα που έφερε το όνομα του κάστρου Frankenstein.

Μετάφραση-Απόδοση: ESOTERICA.gr
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...